DMN Ch13 [cut]

 

 

“อ๊ะ อื้อ~~” อูยองหลุดเสียงครางด้วยความเสียวซ่าน  ยิ่งเร่งเร้าความต้องการของชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้น   นิชคุณผละออกเพื่อมองหน้าอูยองแต่กลับถูกมือเรียวกดศีรษะให้จมลงกับลาดไหล่บางเพื่อปรนเปรอความต้องการอีกครั้ง  และนิชคุณเองก็ไม่ทำให้อีกคนผิดหวัง  ปากร้อนดูดกลืนผิวขาวเนียนฝากรอยสีกุหลาบไว้จนทั่ว ใบหน้าหวานแหงนขึ้นปล่อยเสียงคราง มือหนาถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวเกะกะบนร่างบางทิ้ง  ขณะที่มือเล็กก็ออกแรงดึงรั้งเสื้อของนิชคุณให้ถอดออกเช่นกัน  

 

“อืออ~~~” อูยองร้องครางอื้ออึงในลำคอ  แอ่นหน้าอกรับตามสัญชาตญาณเมื่อลิ้นชื้นไล้เลียลงมายังแผ่นอก  ปลายลิ้นแตะเลียยอดอกราวกับลิ้มรสเยลลี่รสเลิศที่ต้องละเลียดชิดทีละนิด   สร้างความรัญจวนให้ร่างบางหลุดบิดเร่าครางกระเส่าได้ไม่ยาก  แล้วพาปากหยักเข้าครอบครองยอดอกเม็ดเล็กสีชมพูกลืนกินอย่างเอร็ดร่อยจนทับทิมเม็ดเล็กแข็งขืนสู้มือแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกัดลงไปเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว  

“อะ..อื้อ เจ็บ~”  เสียงหัวเราะหึในลำคอร่างสูงดังออกมาด้วยความชอบใจ  เสียงไพเราะของอูยองเวลานี้ยิ่งกระตุ้นให้นิชคุณดูดกลืนมันมากขึ้นก่อนจะลากลิ้นร้อนลงมายังหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งด้วยเต็มไปด้วยความปรารถนา  มือหนาลูบไล้ฟ้อนเฟ้นไปทั่วท่อนบนเปลือยเปล่า  แล้วเอื้อมไปปลดเข็มขัดออกจากเอวเล็ก  จัดการกับอาภรณ์ท่อนล่าง ไม่นานเกินรอร่างขาวเปลือยเปล่าก็นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่าง  นิชคุณกลืนน้ำลายหนืดลงคอยามจ้องมองเรือนร่างขาวเนียนที่ตอนนี้กลายเป็นสีขาวอมชมพู  

ชายหนุ่มรู้สึกขอบคุณแอลกอฮอล์ที่ตนเองดื่มเข้าไปเพื่อสู้กับคนตัวเล็กตอนอยู่ในผับ   เพราะมันกระตุ้นความรู้สึกทุกอย่างของเขาที่มีได้ชัดเจนขึ้นเหลือเกิน   

 

คิดถึง

 

โหยหา

 

อยากดูแล

 

ต้องการ

 

ครอบครอง

 

และรัก..

 

นิชคุณไม่เคยหยุดรักจางอูยองได้เลย

 

เขารู้สึกถึงทุกอย่างชัดเจน  แม้นไม่แน่ใจว่าสติสัมปชัญญะตอนนี้จะครบร้อยเปอร์เซ็นดีหรือไม่ แต่หัวใจของเขามีอูยองครบทุกห้องแน่นอน  และถึงแม้สติสัมปะชัญญะจะไม่ครบร้อยแต่เขาก็มีสติมากพอที่จะมั่นใจและตอบกับตัวเองและอูยองได้ว่า เขารักอูยองมากแค่ไหน

 

นิชคุณมองภาพปฏิมากรรมขนาดย่อมเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม ผิวขาวละมุนดุจน้ำนมที่เคยสัมผัสเมื่อสามปีที่แล้วยังคงไร้ที่ติเช่นเคย  แถมดูมีน้ำมีนวลขึ้นเสียอีก  เรือนกายแบบบางถูกแต่งแต้มไปด้วยกลีบกุหลาบสีสวยประปราย เหงื่อเม็ดเล็กสะท้อนแสงไฟในห้องดูระยิบระยับสวยงาม  ใบหน้าแดงจัดและดวงตาปรือปรอยช่างเย้ายวนนัก   กลิ่นกายหอมหวานของอูยองยังคงทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มได้ทุกที  เรียวขาขาวพยายามปิดบังส่วนอ่อนไหวของตนอย่างขัดเขินยังไม่เปลี่ยนไป  ใบหน้าน่ารักเบี่ยงสะบัดไปด้านข้าง  ปากบางฉ่ำน้ำเผยอออกอย่างต้องการอากาศหายใจ  ภาพเบื้องหน้านี้พาให้ส่วนล่างของนิชคุณขยายใหญ่ขึ้นอย่างความต้องการของเจ้าของมันได้ไม่ยาก  

 

“ห้าม..มองนะ~” มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง นิชคุณหลุดขำออกมา  เด็กน้อยห้ามเขามองแล้วปิดหน้าตัวเองเนี่ยนะ  เขินได้ไร้เดียงสาไม่เปลี่ยนไปเลยจางอูยอง  ว่าแล้วก็ทาบทับปฏิมากรรมสมบูรณ์แบบลงไปเคียงคู่อย่างรวดเร็ว   ผิวกายเปลือยเปล่าสัมผัสกันแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงความร้อนของกันและกัน  ดึงมือเล็กที่บดบังความน่ารักของคนช่างเขินออกไปให้ริมฝีปากร้อนป้อนจูบดูดดื่มกลืนกินสติร่างบางอีกครั้งขณะที่มือหนาเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่ปริ่มน้ำและเต็มไปด้วยอารมณ์   อูยองสะดุ้งกายทันทีที่ถูกสัมผัสก่อนจะปล่อยเสียงครางเครือออกมาเมื่อนิชคุณเริ่มขยับมือเป็นจังหวะ

“..อื้อออ  อ้ะ  เร็ว..”  นิชคุณหยุดมือลงทันทีที่ถูกเอ่ยเร่งและเปลี่ยนมาใช้ริมฝีปากหนาตอบสนองความต้องการของอีกฝ่ายแทน  อูยองตกใจเมื่อถูกโพรงปากร้อนเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหว  รูดรั้งเป็นจังหวะรัวเร็วถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ  ร่างบางครางกระเส่าเสียงหวาน   มือไม้ปัดป่ายไปทั่วพื้นเตียงกระทั่งในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มโพรงปากของนิชคุณ  

“อ๊าา~” เสียงเล็กครางผะแผ่วพลางหอบหายใจรู้สึกสบายตัวขึ้นเมื่อได้ปลดปล่อยสมใจ ดวงตาพริ้มปิดท่าทางจะหลับเต็มที  นิชคุณเงยหน้าขึ้นมองแล้วยกยิ้มให้เด็กน้อย ผละออกจากส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่เขาเพิ่งจัดการเสร็จแล้วมองไปยังช่องทางรักแสนหวานซึ่งเป็นปราการด่านต่อไป  

 

“..อย่าเพิ่งหลับสิ จะแกล้งกันรึไง หืม~” เสียงทุ้มเอ่ยเย้าข้างใบหูเล็ก ขบติ่งหูน่าเอ็นดูอย่างหยอกล้อ อูยองหัวเราะคิกคักพยายามพลิกตัวหนีหลบปากหยักช่างแกล้งที่ไล่พรมจูบไปทั่วร่าง  แต่ก็มิอาจรอดพ้นความต้องการของคนบนร่าง  ขาเรียวถูกแยกออกช้าๆ กระทั่งปลายนิ้วเรียวแทรกเข้ามาในร่างกายอูยองสะดุ้งเฮือก

 

“อ้ะ! เอา..ออกไปนะ~ ”  ร่างบางบิดเร่าไปมาอย่างทรมานเมื่อนิชคุณเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอีก  ปลายนิ้วหมุนวนควานหาจุดกระสันต์ที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดี  แม้จะห่างหายจากกันไปถึงสามปีแต่นิชคุณยังไม่เคยลืม  ทุกอย่างของอูยอง  แม้แต่เรือนร่างนี้ก็เช่นกัน  เขาสัมผัสและเป็นเจ้าของคนๆ นี้มากี่ครั้ง เวลาแค่นั้นเขาจะลืมได้อย่างไร  

 

“อึ่ก..ตรง..นั้น.. อ้าา~”  เสียงใสร้องลั่นเมื่อนิชคุณกดย้ำๆ ตรงจุดเดิม  ชายหนุ่มวาดยิ้มแล้วชักนิ้วออก  อูยองถอนหายใจราวกับโล่งอก  หากเพียงเสี้ยววินาทีช่องทางรักกลับถูกแทนที่ด้วยกายแกร่งของร่างสูงที่สอดแทรกเข้ามาอย่างรวดเร็ว  

 

“อ๊ะ ..อ๊า~ เจ็บ! ” เสียงหวานแหวใส่อย่างหงุดหงิดทั้งที่ตายังปิดอยู่แต่มือข้างหนึ่งกลับยกขึ้นทุบแขนร่างสูง

 

“โทษที  พี่จะค่อยๆ กอดเรานะ”  น้ำเสียงอ่อนโยนคล้ายปลอบประโลมถูกส่งออกมาพร้อมกับมือหนาที่จับขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่า  อูยองหวีดร้องเมื่อท่าทางดังกล่าวทำให้ส่วนอ่อนไหวของร่างสูงแทรกเข้ามาในร่างกายลึกยิ่งขึ้น  นิชคุณไม่รอช้าเริ่มขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะ

 

“อ้ะ อ้ะ อืออ..” เสียงครางหวานสอดประสานเสียงครึมครางที่พอใจของร่างสูงในลำคอ  นิชคุณขยับกายถี่กระชั้นเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องแข่งกับเสียงครางเครือของทั้งคู่  บทเพลงรักอันเร่าร้อนโหมกระพือขึ้นเรื่อยๆ เสียงเรียกชื่อกันและกันสอดประสานฟังดูเข้าที  อูยองผวาอีกครั้งเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกร่างสูงพลิกกายลงมานอนแล้วถูกดันให้เป็นฝ่ายทาบทับร่างหนาแทน  

 

“ปะ..ปล่อยผมลงนะ”  แขนเรียวยันตัวอีกฝ่ายไว้ทั้งที่นั่งอยุ่เพื่อไม่ให้ฟุบลงไป พยายามเพ่งมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องทว่าดวงตากลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส  ภาพชายตรงหน้ากลับพร่าเบลอ มีเพียงความรู้สึกที่เด็กหนุ่มคิดว่าเด่นชัด

 

“ปล่อยก็ได้ แต่นายต้องเป็นคนทำ” นิชคุณเอ่ยอย่างเป็นต่อ  มือหนาเคล้นคลึงก้อนเนื้อนิ่มอย่างย่ามใจ  อูยองกัดริมฝีปากซี๊ดเมื่อนิชคุณแกล้งปัดมือผ่านส่วนอ่อนไหวที่เริ่มปริ่มน้ำอีกครั้ง  

 

“คนใจร้าย~” กำปั้นเล็กทุบใส่อกแกร่งอย่างเง้างอน  สะโพกมนเริ่มขยับกายตามแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา    มือหนากดสะโพกมนให้เข้ามาลึก  ขณะที่อูยองกระแทกกายสวนรับเป็นอย่างดี  จากนั้นจึงเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่ตั้งชูชันเต็มไปด้วยความต้องการ  ขยับมือสอดประสานกับจังหวะรัวรักของคนบนร่างไปพร้อมๆ กัน   บทรักร้อนแรงถูกบรรเลงเข้าด้วยกันขับขานให้ราตรีนี้เต็มไปด้วยรสรักที่ต่างบรรเลงสานต่อกันและกันอย่างไม่รู้จบ

 

“อืมมม อูยองอ่าาา”  เสียงทุ้มครึมครางเรียกชื่ออูยองไม่ขาดปากด้วยความพอใจ  รั้งศีรษะเล็กลงมาใกล้ ใบหน้าทั้งสองแนบชิดอยู่ไม่ไกล ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสกัน  นิชคุณจดจ้องดวงตาเรียวตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง …รัก  เขาสามารถพูดมันออกมาได้เต็มปากเต็มคำ ตั้งแต่เริ่มที่ได้รัก ก็รักมาตลอด  คิดถึง.. แค่เพียงไม่เจอกันข้ามคืน เขาก็คิดถึง   แล้วที่ผ่านมาสามปีที่เราต้องห่างไกลกัน ไม่ได้พบ ไม่ได้คุย หรือแม้แต่ได้ข่าวคราว นิชคุณเพิ่งตระหนักดีตอนนี้ว่า เขาคิดถึงคนคนนี้มากแค่ไหน

 

ไม่ใช่เพียงเพราะเรามีอะไรกัน  แต่เพราะเราได้ใกล้ชิดกัน  ได้รู้สึกถึงกัน  เพราะความทรงจำทุกอย่างที่ซึมซับเข้ามาในหัวใจของเขาตอนนี้  รอยยิ้ม แววตา ทุกอย่างที่สะท้อนออกมาจากดวงตาเรียวรีและริมฝีปากเล็กน่าบดจูบนี้

 

นิชคุณตระหนักอีกครั้งและอีกครั้งกับตัวเองว่า เขาไม่อาจปล่อยคนคนนี้ไปจากชีวิตได้อีกแล้ว  

 

‘จะรัก…ให้ดีที่สุด’  

 

ปากหยักแนบจูบลงบนปากเรียวบาง ดูดดึงกลีบปากสีชมพูให้เปิดรับลิ้นร้อนอีกครั้ง ปลายลิ้นสอดประสานเคล้าคลึงความหอมหวานกันอย่างหลงไหล  ลิ้นหนาไล่ต้อนลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร  ตักตวงความหอมหวานและรสชาติของวิสกี้ไปทั่วโพรงปาก  รสชาติไม่ได้บาดคอทว่านุ่มละมุนกว่าเค้กสตอเบอรี่ที่เจ้าตัวชอบทานเป็นไหนๆ นิชคุณติดใจซะแล้วสิ วิสกี้รสชาติพิเศษๆ แบบนี้  

 

ดวงตาปิดพริ้มลงทั้งคู่ราวกับต้องการซึมซาบความรู้สึกทั้งหลายของกันและกันไว้ด้วยหัวใจ  ทิ้งให้ร่างกายเบาหวิวคล้ายล่องลอยบนปุยเมฆ ให้ภายนอกมีเพียงเสียงลมหายใจหอบโยนและสัมผัสวาบหวานอันอบอุ่นโอบล้อมกันและกัน

 

“อ้ะ อ้ะ อ๊าา”  ร่างบางกระตุกเกร็งเมื่อบทรักร้อนแรงดำเนินถึงปลายทาง  นิชคุณปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในร่างบางมากมายเสียจนไหลเปรอะออกมาตามต้นขาขาว  อูยองเองก็ปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของร่างสูงเช่นกัน  ใบหน้าชื้นเหงื่อผละออกจากนิชคุณเล็กน้อย

 

“ผม..”  พยายามเพ่งมองคนที่กอดรัดกาย  ทว่าดวงตากลับหนักอึ้งเกินจะมองชัดจำต้องยอมแพ้  ร่างเล็กทิ้งตัวลงซบอกนิชคุณอย่างหมดเรี่ยวแรงพลางหอบหายใจ  นิชคุณระบายยิ้มแล้วดึงคนบนร่างลงมานอนข้างกัน  พิจมองใบหน้าหวานแดงระเรื่อหลับตาพริ้มอมยิ้มเล็กๆ อย่างน่ารักราวกับกำลังฝันดี  ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ    ปากหยักกดจูบอย่างรักใคร่ไล่จากหน้าผากมน  เปลือกตาทั้งสองข้าง  ปลายจมูกเล็ก ปรางแก้มนิ่ม และจบลงที่ริมฝีปากบางสีพีชที่ตอนนี้ดูแทบปริแตกเต็มที  

 

…………………

 

มีต่อนะคะ! อ่านต่อที่เดิมนะ ^^  จิ้มเลย~

Advertisements