DMN Ch4 [cut]

 

 

“พี่แทคยังไม่ตอบอูยองเลยนะ ว่าทำไมกลับเร็วกว่ากำหนด”  ทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง  อูยองวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินเข้าห้องครัว เปิดตู้เย็นเทน้ำใส่แก้วสองใบแล้วยกขึ้นดื่มแก้วหนึ่ง

 

“ก็พี่ไม่อยากทิ้งนายไปนานๆ เลยรีบเคลียร์งานแล้วบินกลับมาหาเรานี่แหละ” ร่างสูงนั่งลงบนโซฟาเอ่ยตอบ กวาดสายตาไปรอบห้องสีขาวสะอาดที่ยังคงความเรียบร้อยเหมือนเดิม  

 

“น้ำฮะ” อูยองยื่นแก้วน้ำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาสีน้ำเงินขนาดใหญ่

 

แทคยอนนั่งลงบนโซฟา รับแก้วน้ำไปดื่มรวดเดียวหมด วางแก้วไว้บนโต๊ะแล้วกวักมือเรียกคนตัวเล็กให้มานั่งด้วยกัน อูยองยิ้มให้แล้วทำตามอย่างว่าง่าย  พอเด็กหนุ่มเดินมามือหนาก็คว้าเอวบางให้ลงมานั่งตักตน อูยองที่ไม่ทันตั้งตัวก็ล้มลงบนตักร่างสูงด้วยความตกใจ  แขนเล็กผวากอดคอแทคยอนไว้เพราะกลัวจะหล่นลงพื้น

 

“เล่นอะไรเนี่ย ถ้าผมตก.. อื้ออ..” อูยองเอ่ยว่าอีกคนยังไม่ทันจบประโยคก็โดนริมฝีปากอีกคนจู่โจมเข้ามา  ปากหนาดูดดึงริมฝีปากบางช้าๆ ก่อนจะแทรกลิ้นร้อนเข้าไปลิ้มรสความหวานภายในที่เขาคิดถึงมาหลายวัน  เรียวลิ้นหยอกล้อกับฟันซี่เล็กของร่างบาง  ลิ้นชื้นเกี่ยวพันลิ้นเล็กพลางเก็บเกี่ยวความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างชำนาญ  อูยองก็ตอบรับจูบจากร่างสูงเป็นอย่างดีด้วยความคิดถึงและโหยหาไม่ต่างกัน    

 

“อื้ออ..พี่..แทค..” อูยองส่งเสียงครางพลางทุบไหล่แทคยอนเบาๆ ให้รู้ว่าตนกำลังจะขาดอากาศหายใจ  แทคยอนจึงค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างเสียดาย  จดจ้องใบหน้ามนที่แต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อ  เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระอูยองก็รีบโกยอากาศหายใจเข้าปอดทันที  แต่ร่างสูงก็ไม่ปล่อยให้เป็นเช่นนั้นนาน  ยิ่งเห็นคนบนตักหอบหายใจ   เผยอริมฝีปากยั่วยวนอย่างนั้นมันยิ่งทำให้เขาอดที่จะช่วงชิงความหอมหวานจากริมฝีปากนั้นไม่ได้  แทคยอนก้มลงบดเบียดริมฝีปากบางอีกครั้งหากแต่คราวนี้กลับรุนแรงและรุกเร้ามากยิ่งขึ้น   มือหนาลูบไล้สะโพกมนผ่านกางเกงแสล็คขยำก้อนเนื้อนิ่มทั้งสองข้างแรงๆ  สอดมืออีกข้างเข้ามาในเสื้อนักศึกษา  เลื่อนขึ้นไปแตะยอดอกเม็ดเล็กเบาๆ   “อ๊ะ”  อูยองสะดุ้งตัวด้วยความเสียวซ่าน  เผลอแอ่นอกบางให้โดยที่ไม่รู้ตัว   มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เกะกะออกอย่างรวดเร็วแล้วโยนออกจากร่างเพรียวบาง  

 

ผิวขาวเนียนน่าสัมผัสปรากฏแก่สายตา  แทคยอนละออกจากริมฝีปากบางที่แดงช้ำเคลื่อนลงมายังยอดอกสีสวยที่แข็งขืนด้วยแรงอารมณ์ ปากหนาเข้าครอบครองยอดอกทั้งสองข้างด้วยความหลงไหล  “อ้ะ..อืม..”  ลิ้นร้อนไล้เลียดูดดึงซ้ำไปมาราวกับละเลียดชิมเค้กรสหวานละมุน  อูยองเบียดกายเข้าหาร่างสูงอย่างยั่วยวนด้วยแรงอารมณ์ที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นสูง  มือเล็กที่คล้องคออีกคนกดศรีษะอีกฝ่ายให้ก้มลงดูดกลืนยอดอกตนได้ถนัดยิ่งขึ้น

 

แทคยอนเงยหน้ามองคนบนตักที่เต็มไปด้วยความต้องการที่เขาสร้างแล้วยกยิ้ม  กดศรีษะเล็กให้ลงมารับจูบร้อนแรงอีกครั้ง  ใช้จังหวะที่ร่างบางกำลังหลงอยู่ในรสจูบที่ตนมอบให้ พลิกร่างบางให้นอนราบบนโซฟาโดยที่ยังไม่ถอนจูบ  พอแผ่นหลังบางสัมผัสเข้ากับโซฟานุ่ม   อูยองจึงรู้ตัวว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในท่าทางแบบไหน  แทคยอนยอนผละออกจากริมฝีปากบวมช้ำสบตาเรียวเล็กที่ปรือปรอยไปด้วยน้ำใส  ก้มลงจูบซับน้ำตาเบาๆ

 

“พี่คิดถึงนายจนใจจะขาด  นายคิดถึงพี่บ้างรึเปล่า”  เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยชิดใบหูเล็ก  ฟันคมขบติ่งหูเล็กเบาๆ  คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง

“คิดถึง…อื้อ..สิ..ฮะ” เสียงหวานเจือเสียงครางกะเส่าเอ่ยตอบกลับมาบางเบาจนแทบไม่ไดัยิน

“อืม..มากแค่ไหนล่ะ” ใบหน้าหล่อเคลื่อนจากใบหูเล็กน่ารักลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาว  สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นอย่างหื่นกระหายแล้วดูดเม้มสร้างรอยรักสีสวยทั่วลำคอระหงส์ลามไปยังหนัาอกขาวที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดง

“มาก..อื้อ..ที่สุด..” มือเล็กขยำเสื้ออีกคนเมื่อถูกกระตุ้นที่ยอดอกทั้งสองข้างอีกครั้ง

 

“อืม..ดีมาก…” ลิ้นร้อนลากผ่านหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งไล่ต่ำลงมาช้าๆ ไล้เลียดูดดุนอยู่ที่สะดือสวย  ใช้มือข้างเดียวปลดเข็มขัดและกางเกงแสล็คของร่างบางอย่างรวดเร็ว  แกล้งปัดมือผ่านส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่มีน้ำซึมผ่านกางเกงในตัวจิ๋วเรียกความเสียวซ่านให้ร่างเล็กอีกครั้ง  “อ้ะ..”   ร่างสูงไม่รอช้ามือหนาจัดการถอดปราการชิ้นสุดท้ายของร่างเล็กออก  เผยให้เห็นแก่นกายเล็กที่ชูชันมีน้ำใสปริ่มอยู่ที่ส่วนปลาย   ก้มลงกลืนกินแท่งร้อนแข็งขืนนั่นทันที  ลิ้นหนาโลมเลียทำหน้าที่เป็นอย่างดี ฟันคมขบกัดแท่งเนื้อเบาๆ  รีมฝีปากขยับเข้าออกช้าๆ ลิ้นหนาโลมเลียตั้งแต่ส่วนโคนจนถึงส่วนปลาย  ราวกับกำลังกินไอติมรสเลิศที่หากรีบร้อนเกินจะละลายหายไป  ร่างบางเปลือยเปล่านอนบิดเร้าไปมาด้วยความทรมาน  มือไม้ปัดป่ายไปมา   “อื้ออ..เร็ว.. สิฮะ..”   เสียงเล็กเอ่ยเร่ง   แทคยอนยิ้มให้กับภาพตรงหน้า  

 

น่ารัก… ทั้งน่ารักและเย้ายวน

 

อูยองจะรู้ตัวหรือไม่ว่าตนเองเซ็กซี่และกำลังยั่วเขาโดยที่ไม่ตั้งใจ  ริมฝีปากหนาเร่งจังหวะรัวเร็วขึ้นจนร่างบางกระตุกเกร็งพร้อมปลดปล่อยแต่มือหนากลับกดส่วนปลายที่ปริ่มน้ำเอาไว้เสียก่อน  “อื้อ…อย่า..แกล้ง” เสียงใสครางกระเส่าราวจะขาดใจที่ไม่ได้ปลดปล่อยเสียที  

 

แทคยอนกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์  “พี่จะช่วยนายแต่นายต้องเป็นเด็กดีนะ”

 

เด็กหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกจากหลับหูหลับตาพยักหน้าตกลง  แทคยอนวาดยิ้มอีกครั้งแล้วขยับริมฝีปากรัวเร็ว  มือหนาลูบไล้ทั่วร่างบางด้วยความหลงไหล  “อ้ะ..อ้ะ..อ่าา..”  ร่างบางก็กระตุกเกร็งเมื่อถึงจุดสูงสุดปลดปล่อยน้ำรักเต็มโพรงปากร้อน  ชายหนุ่มกลืนกินจนหมดโดยไม่รังเกียจ  โน้มคออีกคนเข้ามารับจูบเบาๆ  ใบหน้าหวานแดงก่ำหลับตายิ้มน้อยๆ ด้วยความพอใจที่ได้ปลดปล่อย  

 

อ๊คแทคยอนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตนอีกครั้ง  เขาแทบจะทนไม่ไหวอยากโจนจ้วงเข้าไปในร่างบางเต็มทีแต่ก็ต้องอดทน  เขาต้อง(พยายาม)อ่อนโยนกับอูยองให้มากที่สุด   ชายหนุ่มเริ่มถอดเสื้อผ้าของตนบ้าง   อูยองที่รู้ว่าตนเองเปลือยต่อหน้าแทคยอนที่ยืนอยู่ก็รีบหดขาขึ้นชิดหน้าอกก้มหน้างุดๆ ซ่อนความเขินอาย  ให้ตายสิ ไม่ว่าจะเห็นกันถึงไหนต่อไหนเขาก็ไม่มีทางชินสักที   ก็สายตาของแทคยอนยามมองเขาเปลือยเปล่ามันชัดเจนเหลือเกินว่าอีกฝ่ายต้องการเขามากแค่ไหน  สายตาที่บ่งบอกว่าอยากจะกลืนกินเขาไปทั้งตัวแบบนั้นทำให้เขาต้องหลบสายตานั้นแทบทุกที

 

“พี่จะกอดเราให้สมกับความคิดถึงนะ” เอ่ยพร้อมดึงขาเล็กทั้งสองข้างที่งอชิดอกออก  แล้วขึ้นคร่อมร่างเล็กทันที  ประทับจูบหน้าผากชื้นเหงื่ออย่างรักใคร่  อูยองหลับตาลงรับสัมผัสด้วยรอยยิ้ม  แต่แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเสียงทุ้มกระซิบประโยคที่ทำให้เขาอยากแทรกแผ่นดินหนี

 

“อูยองอ่า แยกขาเป็นตัวเอ็มหน่อยสิ..”   ห๊ะ .. จะบ้าหรือไง.. ทุกครั้งที่ทำพี่แทคก็เป็นคนจัดการเองทั้งนั้น อยากจะเข้ามาก็เข้ามาเองแบบไม่ให้เขาตั้งตัว  แล้วทำไมวันนี้ต้องขอให้เขาทำท่าแบบนั้นด้วย  เขาจะไปกล้าได้ยังไง

 

อูยองเริ่มหดขาตนเองอีกครั้งพลางส่ายหน้าเบะ “มะ..ไม่เอา”

 

แทคยอนที่รู้สึกว่าร่างเล็กกำลังปฏิเสธเอ่ยขึ้นด้วยเสียงออดอ้อน  “พี่แค่อยากเห็นชัดๆ ว่านายสวยแค่ไหน” อูยองอยากจะร้องไห้  เขารู้ว่าแทคยอนหมายถึงอะไร   รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการเห็นอะไร…

 

“นะ..คนดีของพี่”  น้ำเสียงเว้าวอนตามด้วยริมฝีปากที่พรมจูบไปทั่วแผ่นอกบางแกมขอร้องนั่นอีก  มือหน้าฟ้อนเฟ้นไปทั่วแผ่นหลังบาง  อูยองหลงไหลและเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของแทคยอน  เขาปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามความรู้สึก  เรียวขาเล็กค่อยๆ ตั้งชันขึ้นทั้งสองข้าง  แทคยอนเงยหน้ามองพร้อมยกยิ้มพอใจ   ขยับแทรกตัวลงกลางหว่างขาของร่างบาง  อูยองที่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังทำตามที่ชายหนุ่มขอโดยไม่รู้ตัวรีบยกมือปิดหน้าตนเองด้วยความอาย   แทคยอนยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูแล้วเอ่ย   “อูยองอ่า อ้ากว้างๆ สิ  ..พี่อยากได้เอ็มใหญ่”

 

เอ่ยพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ  เพราะเขาแค่อยากแกล้งเท่านั้น  เสียงหวานบ่นว่าเขาเรื่องมากแต่ขาเล็กที่สั่นเทากลับค่อยๆ แยกออกกว้างยิ่งขึ้น   เผยให้เห็นช่องทางรักสีหวานที่เต้นตุบๆ อย่างชัดเจนที่รอให้เขาเข้าไปสร้างความหฤหรรษให้  ขณะที่แก่นกายของร่างเล็กก็ตั้งเด่นชูชันกระตุ้นความต้องการเขาไม่แพ้กัน  “สวยจริงๆ อูยองอ่า..” แทคยอนกลืนน้ำลายหนืดลงคอ  จ้องมองภาพสวยงามตรงหน้าด้วยความเสน่หาแล้วชำแรกนิ้วยาวเข้าไปในช่องทางรักผนังอุ่นตอดรัด  “อ้ะ..”  อูยองสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ

 

มือหนาเพิ่มนิ้วที่สองเข้าไปควานหาจุดที่ทำให้ร่างบางรู้สึกดี  ตามด้วยนิ้วที่สามผนังอุ่นยิ่งรัดแน่นมากยิ่งขี้น  เขาขยับนิ้ววนจนไปเจอจุดกระสันต์อูยองจึงกระตุกเกร็งร้องออกมาเสียงดัง “อ้ะ..อื้อ….”  

 

แทคยอนดึงนิ้วออกแล้วแทรกแก่นกายของตนเข้าไปแทนอย่างรวดเร็ว “อื้อ…เจ็..บ..” ตอนนี้แทคยอนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นมีเพียงความต้องการเท่านั้นที่อยู่ในหัวตอนนี้   มือหนายกขาเล็กขึ้นพาดบ่าขยับแก่นกายเข้าออกอย่างรัวเร็ว  เสียงเนืัอกระทบกันดังลั่นห้องพอๆ กับเสึยงครางกระเส่าของทั้งคู่  “อ้ะ อะ..อื้อ..”  อูยองจิกเล็บลงบนโซฟาหนังจนแทบหลุดติดเล็บออกมาด้วยความเสียวซ่าน “อืม…อูยองอ่า..” แทคยอนครึมครางเรียกชื่ออีกคนด้วยความพอใจ   มือหนาก็ชักนำส่วนอ่อนไหวของร่างบางไปพร้อมกัน   

 

ปากหนาพรมจูบดูดเม้มซอกคอขาวซ้ำไปซ้ำมา  สะโพกแกร่งกระแทกกายเข้าออกรัวแรงเร่งจังหวะถี่กระชั้นขึ้น  บทรักร้อนแรงดำเนินมาจนถึงจุดสูงสุด   อูยองกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักเต็มฝ่ามือหนาพร้อมๆ  กับร่างสูงกระตุกกายปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าไปในร่างบางมากมายจนไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนโซฟาสีน้ำเงิน   

 

ดวงตาเรียวปรือปรอยมองหน้าคนรักยิ้มหวานให้  หัวสมองขาวโพลนไปหมด  อูยองรู้สึกมีความสุขราวกับล่องลอยอยู่บนปุยเมฆบางเบา  เปลือกตาบางค่อยๆ ปิดลงเข้าสู่นิทราด้วยความอ่อนเพลีย  แทคยอนยิ้มให้บางๆ ล้มตัวลงนอนข้างๆ ดึงอูยองเข้ามากอด   เกลี่ยปอยผมออกเบาๆ ประทับริมฝีปากบนหน้าผากมน จมูก และริมฝีปากแดงช้ำ

 

“พี่รักนายมากนะ อูยอง”  หอมแก้มซ้ายขวาเบาๆ  ได้ยินเสียงเล็กพึมพำทั้งที่ยังหลับตา “อ่า~ผมเพิ่งซื้อโซฟามาเองนะ”

 

ทั้งที่ไม่รู้ว่าคนที่พูดนั้นหลับแล้วหรือไม่แต่ชายหนุ่มก็ตอบกลับไปพลางกลั้นหัวเราะ “โอ๋ๆ เดี๋ยวพี่แทคซื้อให้ใหม่นะตัวเล็ก”   ยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กน้อยในอ้อมกอด  ขนาดหลับแล้วยังละเมอห่วงของแทนที่จะห่วงตนเอง  แขนแกร่งกระชับกอดอีกคนแน่นแล้วเข้าสู่นิทราแสนหวานไปอีกคน

 

TBC.

 

…………………………

 

กลับไปเม้นท์กันด้วยนะคะ  >< http://bit.ly/1Cj8Yt0

DMN Ch13 [cut]

 

 

“อ๊ะ อื้อ~~” อูยองหลุดเสียงครางด้วยความเสียวซ่าน  ยิ่งเร่งเร้าความต้องการของชายหนุ่มให้ลุกโชนขึ้น   นิชคุณผละออกเพื่อมองหน้าอูยองแต่กลับถูกมือเรียวกดศีรษะให้จมลงกับลาดไหล่บางเพื่อปรนเปรอความต้องการอีกครั้ง  และนิชคุณเองก็ไม่ทำให้อีกคนผิดหวัง  ปากร้อนดูดกลืนผิวขาวเนียนฝากรอยสีกุหลาบไว้จนทั่ว ใบหน้าหวานแหงนขึ้นปล่อยเสียงคราง มือหนาถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวเกะกะบนร่างบางทิ้ง  ขณะที่มือเล็กก็ออกแรงดึงรั้งเสื้อของนิชคุณให้ถอดออกเช่นกัน  

 

“อืออ~~~” อูยองร้องครางอื้ออึงในลำคอ  แอ่นหน้าอกรับตามสัญชาตญาณเมื่อลิ้นชื้นไล้เลียลงมายังแผ่นอก  ปลายลิ้นแตะเลียยอดอกราวกับลิ้มรสเยลลี่รสเลิศที่ต้องละเลียดชิดทีละนิด   สร้างความรัญจวนให้ร่างบางหลุดบิดเร่าครางกระเส่าได้ไม่ยาก  แล้วพาปากหยักเข้าครอบครองยอดอกเม็ดเล็กสีชมพูกลืนกินอย่างเอร็ดร่อยจนทับทิมเม็ดเล็กแข็งขืนสู้มือแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกัดลงไปเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว  

“อะ..อื้อ เจ็บ~”  เสียงหัวเราะหึในลำคอร่างสูงดังออกมาด้วยความชอบใจ  เสียงไพเราะของอูยองเวลานี้ยิ่งกระตุ้นให้นิชคุณดูดกลืนมันมากขึ้นก่อนจะลากลิ้นร้อนลงมายังหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งด้วยเต็มไปด้วยความปรารถนา  มือหนาลูบไล้ฟ้อนเฟ้นไปทั่วท่อนบนเปลือยเปล่า  แล้วเอื้อมไปปลดเข็มขัดออกจากเอวเล็ก  จัดการกับอาภรณ์ท่อนล่าง ไม่นานเกินรอร่างขาวเปลือยเปล่าก็นอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่าง  นิชคุณกลืนน้ำลายหนืดลงคอยามจ้องมองเรือนร่างขาวเนียนที่ตอนนี้กลายเป็นสีขาวอมชมพู  

ชายหนุ่มรู้สึกขอบคุณแอลกอฮอล์ที่ตนเองดื่มเข้าไปเพื่อสู้กับคนตัวเล็กตอนอยู่ในผับ   เพราะมันกระตุ้นความรู้สึกทุกอย่างของเขาที่มีได้ชัดเจนขึ้นเหลือเกิน   

 

คิดถึง

 

โหยหา

 

อยากดูแล

 

ต้องการ

 

ครอบครอง

 

และรัก..

 

นิชคุณไม่เคยหยุดรักจางอูยองได้เลย

 

เขารู้สึกถึงทุกอย่างชัดเจน  แม้นไม่แน่ใจว่าสติสัมปชัญญะตอนนี้จะครบร้อยเปอร์เซ็นดีหรือไม่ แต่หัวใจของเขามีอูยองครบทุกห้องแน่นอน  และถึงแม้สติสัมปะชัญญะจะไม่ครบร้อยแต่เขาก็มีสติมากพอที่จะมั่นใจและตอบกับตัวเองและอูยองได้ว่า เขารักอูยองมากแค่ไหน

 

นิชคุณมองภาพปฏิมากรรมขนาดย่อมเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม ผิวขาวละมุนดุจน้ำนมที่เคยสัมผัสเมื่อสามปีที่แล้วยังคงไร้ที่ติเช่นเคย  แถมดูมีน้ำมีนวลขึ้นเสียอีก  เรือนกายแบบบางถูกแต่งแต้มไปด้วยกลีบกุหลาบสีสวยประปราย เหงื่อเม็ดเล็กสะท้อนแสงไฟในห้องดูระยิบระยับสวยงาม  ใบหน้าแดงจัดและดวงตาปรือปรอยช่างเย้ายวนนัก   กลิ่นกายหอมหวานของอูยองยังคงทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้มได้ทุกที  เรียวขาขาวพยายามปิดบังส่วนอ่อนไหวของตนอย่างขัดเขินยังไม่เปลี่ยนไป  ใบหน้าน่ารักเบี่ยงสะบัดไปด้านข้าง  ปากบางฉ่ำน้ำเผยอออกอย่างต้องการอากาศหายใจ  ภาพเบื้องหน้านี้พาให้ส่วนล่างของนิชคุณขยายใหญ่ขึ้นอย่างความต้องการของเจ้าของมันได้ไม่ยาก  

 

“ห้าม..มองนะ~” มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง นิชคุณหลุดขำออกมา  เด็กน้อยห้ามเขามองแล้วปิดหน้าตัวเองเนี่ยนะ  เขินได้ไร้เดียงสาไม่เปลี่ยนไปเลยจางอูยอง  ว่าแล้วก็ทาบทับปฏิมากรรมสมบูรณ์แบบลงไปเคียงคู่อย่างรวดเร็ว   ผิวกายเปลือยเปล่าสัมผัสกันแนบชิดจนรู้สึกได้ถึงความร้อนของกันและกัน  ดึงมือเล็กที่บดบังความน่ารักของคนช่างเขินออกไปให้ริมฝีปากร้อนป้อนจูบดูดดื่มกลืนกินสติร่างบางอีกครั้งขณะที่มือหนาเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่ปริ่มน้ำและเต็มไปด้วยอารมณ์   อูยองสะดุ้งกายทันทีที่ถูกสัมผัสก่อนจะปล่อยเสียงครางเครือออกมาเมื่อนิชคุณเริ่มขยับมือเป็นจังหวะ

“..อื้อออ  อ้ะ  เร็ว..”  นิชคุณหยุดมือลงทันทีที่ถูกเอ่ยเร่งและเปลี่ยนมาใช้ริมฝีปากหนาตอบสนองความต้องการของอีกฝ่ายแทน  อูยองตกใจเมื่อถูกโพรงปากร้อนเข้าครอบครองส่วนอ่อนไหว  รูดรั้งเป็นจังหวะรัวเร็วถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ  ร่างบางครางกระเส่าเสียงหวาน   มือไม้ปัดป่ายไปทั่วพื้นเตียงกระทั่งในที่สุดก็ปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเต็มโพรงปากของนิชคุณ  

“อ๊าา~” เสียงเล็กครางผะแผ่วพลางหอบหายใจรู้สึกสบายตัวขึ้นเมื่อได้ปลดปล่อยสมใจ ดวงตาพริ้มปิดท่าทางจะหลับเต็มที  นิชคุณเงยหน้าขึ้นมองแล้วยกยิ้มให้เด็กน้อย ผละออกจากส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่เขาเพิ่งจัดการเสร็จแล้วมองไปยังช่องทางรักแสนหวานซึ่งเป็นปราการด่านต่อไป  

 

“..อย่าเพิ่งหลับสิ จะแกล้งกันรึไง หืม~” เสียงทุ้มเอ่ยเย้าข้างใบหูเล็ก ขบติ่งหูน่าเอ็นดูอย่างหยอกล้อ อูยองหัวเราะคิกคักพยายามพลิกตัวหนีหลบปากหยักช่างแกล้งที่ไล่พรมจูบไปทั่วร่าง  แต่ก็มิอาจรอดพ้นความต้องการของคนบนร่าง  ขาเรียวถูกแยกออกช้าๆ กระทั่งปลายนิ้วเรียวแทรกเข้ามาในร่างกายอูยองสะดุ้งเฮือก

 

“อ้ะ! เอา..ออกไปนะ~ ”  ร่างบางบิดเร่าไปมาอย่างทรมานเมื่อนิชคุณเพิ่มจำนวนนิ้วเข้าไปอีก  ปลายนิ้วหมุนวนควานหาจุดกระสันต์ที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดี  แม้จะห่างหายจากกันไปถึงสามปีแต่นิชคุณยังไม่เคยลืม  ทุกอย่างของอูยอง  แม้แต่เรือนร่างนี้ก็เช่นกัน  เขาสัมผัสและเป็นเจ้าของคนๆ นี้มากี่ครั้ง เวลาแค่นั้นเขาจะลืมได้อย่างไร  

 

“อึ่ก..ตรง..นั้น.. อ้าา~”  เสียงใสร้องลั่นเมื่อนิชคุณกดย้ำๆ ตรงจุดเดิม  ชายหนุ่มวาดยิ้มแล้วชักนิ้วออก  อูยองถอนหายใจราวกับโล่งอก  หากเพียงเสี้ยววินาทีช่องทางรักกลับถูกแทนที่ด้วยกายแกร่งของร่างสูงที่สอดแทรกเข้ามาอย่างรวดเร็ว  

 

“อ๊ะ ..อ๊า~ เจ็บ! ” เสียงหวานแหวใส่อย่างหงุดหงิดทั้งที่ตายังปิดอยู่แต่มือข้างหนึ่งกลับยกขึ้นทุบแขนร่างสูง

 

“โทษที  พี่จะค่อยๆ กอดเรานะ”  น้ำเสียงอ่อนโยนคล้ายปลอบประโลมถูกส่งออกมาพร้อมกับมือหนาที่จับขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดบ่า  อูยองหวีดร้องเมื่อท่าทางดังกล่าวทำให้ส่วนอ่อนไหวของร่างสูงแทรกเข้ามาในร่างกายลึกยิ่งขึ้น  นิชคุณไม่รอช้าเริ่มขยับกายเข้าออกเป็นจังหวะ

 

“อ้ะ อ้ะ อืออ..” เสียงครางหวานสอดประสานเสียงครึมครางที่พอใจของร่างสูงในลำคอ  นิชคุณขยับกายถี่กระชั้นเร็วขึ้น เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้องแข่งกับเสียงครางเครือของทั้งคู่  บทเพลงรักอันเร่าร้อนโหมกระพือขึ้นเรื่อยๆ เสียงเรียกชื่อกันและกันสอดประสานฟังดูเข้าที  อูยองผวาอีกครั้งเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกร่างสูงพลิกกายลงมานอนแล้วถูกดันให้เป็นฝ่ายทาบทับร่างหนาแทน  

 

“ปะ..ปล่อยผมลงนะ”  แขนเรียวยันตัวอีกฝ่ายไว้ทั้งที่นั่งอยุ่เพื่อไม่ให้ฟุบลงไป พยายามเพ่งมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องทว่าดวงตากลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส  ภาพชายตรงหน้ากลับพร่าเบลอ มีเพียงความรู้สึกที่เด็กหนุ่มคิดว่าเด่นชัด

 

“ปล่อยก็ได้ แต่นายต้องเป็นคนทำ” นิชคุณเอ่ยอย่างเป็นต่อ  มือหนาเคล้นคลึงก้อนเนื้อนิ่มอย่างย่ามใจ  อูยองกัดริมฝีปากซี๊ดเมื่อนิชคุณแกล้งปัดมือผ่านส่วนอ่อนไหวที่เริ่มปริ่มน้ำอีกครั้ง  

 

“คนใจร้าย~” กำปั้นเล็กทุบใส่อกแกร่งอย่างเง้างอน  สะโพกมนเริ่มขยับกายตามแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา    มือหนากดสะโพกมนให้เข้ามาลึก  ขณะที่อูยองกระแทกกายสวนรับเป็นอย่างดี  จากนั้นจึงเข้ากอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่ตั้งชูชันเต็มไปด้วยความต้องการ  ขยับมือสอดประสานกับจังหวะรัวรักของคนบนร่างไปพร้อมๆ กัน   บทรักร้อนแรงถูกบรรเลงเข้าด้วยกันขับขานให้ราตรีนี้เต็มไปด้วยรสรักที่ต่างบรรเลงสานต่อกันและกันอย่างไม่รู้จบ

 

“อืมมม อูยองอ่าาา”  เสียงทุ้มครึมครางเรียกชื่ออูยองไม่ขาดปากด้วยความพอใจ  รั้งศีรษะเล็กลงมาใกล้ ใบหน้าทั้งสองแนบชิดอยู่ไม่ไกล ปลายจมูกโด่งแตะสัมผัสกัน  นิชคุณจดจ้องดวงตาเรียวตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง …รัก  เขาสามารถพูดมันออกมาได้เต็มปากเต็มคำ ตั้งแต่เริ่มที่ได้รัก ก็รักมาตลอด  คิดถึง.. แค่เพียงไม่เจอกันข้ามคืน เขาก็คิดถึง   แล้วที่ผ่านมาสามปีที่เราต้องห่างไกลกัน ไม่ได้พบ ไม่ได้คุย หรือแม้แต่ได้ข่าวคราว นิชคุณเพิ่งตระหนักดีตอนนี้ว่า เขาคิดถึงคนคนนี้มากแค่ไหน

 

ไม่ใช่เพียงเพราะเรามีอะไรกัน  แต่เพราะเราได้ใกล้ชิดกัน  ได้รู้สึกถึงกัน  เพราะความทรงจำทุกอย่างที่ซึมซับเข้ามาในหัวใจของเขาตอนนี้  รอยยิ้ม แววตา ทุกอย่างที่สะท้อนออกมาจากดวงตาเรียวรีและริมฝีปากเล็กน่าบดจูบนี้

 

นิชคุณตระหนักอีกครั้งและอีกครั้งกับตัวเองว่า เขาไม่อาจปล่อยคนคนนี้ไปจากชีวิตได้อีกแล้ว  

 

‘จะรัก…ให้ดีที่สุด’  

 

ปากหยักแนบจูบลงบนปากเรียวบาง ดูดดึงกลีบปากสีชมพูให้เปิดรับลิ้นร้อนอีกครั้ง ปลายลิ้นสอดประสานเคล้าคลึงความหอมหวานกันอย่างหลงไหล  ลิ้นหนาไล่ต้อนลิ้นเล็กเกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร  ตักตวงความหอมหวานและรสชาติของวิสกี้ไปทั่วโพรงปาก  รสชาติไม่ได้บาดคอทว่านุ่มละมุนกว่าเค้กสตอเบอรี่ที่เจ้าตัวชอบทานเป็นไหนๆ นิชคุณติดใจซะแล้วสิ วิสกี้รสชาติพิเศษๆ แบบนี้  

 

ดวงตาปิดพริ้มลงทั้งคู่ราวกับต้องการซึมซาบความรู้สึกทั้งหลายของกันและกันไว้ด้วยหัวใจ  ทิ้งให้ร่างกายเบาหวิวคล้ายล่องลอยบนปุยเมฆ ให้ภายนอกมีเพียงเสียงลมหายใจหอบโยนและสัมผัสวาบหวานอันอบอุ่นโอบล้อมกันและกัน

 

“อ้ะ อ้ะ อ๊าา”  ร่างบางกระตุกเกร็งเมื่อบทรักร้อนแรงดำเนินถึงปลายทาง  นิชคุณปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าไปในร่างบางมากมายเสียจนไหลเปรอะออกมาตามต้นขาขาว  อูยองเองก็ปลดปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของร่างสูงเช่นกัน  ใบหน้าชื้นเหงื่อผละออกจากนิชคุณเล็กน้อย

 

“ผม..”  พยายามเพ่งมองคนที่กอดรัดกาย  ทว่าดวงตากลับหนักอึ้งเกินจะมองชัดจำต้องยอมแพ้  ร่างเล็กทิ้งตัวลงซบอกนิชคุณอย่างหมดเรี่ยวแรงพลางหอบหายใจ  นิชคุณระบายยิ้มแล้วดึงคนบนร่างลงมานอนข้างกัน  พิจมองใบหน้าหวานแดงระเรื่อหลับตาพริ้มอมยิ้มเล็กๆ อย่างน่ารักราวกับกำลังฝันดี  ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ    ปากหยักกดจูบอย่างรักใคร่ไล่จากหน้าผากมน  เปลือกตาทั้งสองข้าง  ปลายจมูกเล็ก ปรางแก้มนิ่ม และจบลงที่ริมฝีปากบางสีพีชที่ตอนนี้ดูแทบปริแตกเต็มที  

 

…………………

 

มีต่อนะคะ! อ่านต่อที่เดิมนะ ^^  จิ้มเลย~